Subotica je drugi najnaseljeniji grad u Vojvodini, sa oko 150.000 stanovnika zajedno sa prigradskim naseljima. Predstavlja značajan ekonomski i politički centar severne Srbije, a od Szegeda je udaljena svega 47 km. U pisanim dokumentima Subotica se prvi put pominje 1391. godine pod nazivom Zabotka ili Zabadka, a pre turske vladavine bila je u posedu porodice Hunjadi. Tokom osmanskog perioda uglavnom je opustela, da bi je Habsburzi kasnije ponovo naselili.Marija Terezija je 1743. godine uzdigla naselje na rang varoši, kada je nosilo naziv Szent Mária. Ista vladarka je 1779. godine proglasila Suboticu slobodnim kraljevskim gradom, nakon čega se latinski i nemački naziv grada ustalio kao Maria Theresiapolis. Status slobodnog kraljevskog grada doneo je snažan razvoj. U to vreme više nije bilo organizovanog naseljavanja, ali je stanovništvo, pretežno mađarskog jezika iz istorijske Ugarske, kontinuirano pristizalo u prosperitetni grad i njegovu okolinu.
Zanimljiv nacionalni momenat vezan je za revoluciju i rat za nezavisnost 1848–49. godine, kada su Bunjevci – za razliku od većine Srba i Hrvata – ratovali zajedno sa Mađarima, zahvaljujući čemu je Subotica ostala pod mađarskom upravom. Dinamičan razvoj grada u doba Austro-Ugarske nagodbe (1867) ogleda se u tome što je do 1869. godine povezan železnicom sa svetom, povodom milenijuma 1896. otvorena je prva električna centrala, a već 1897. saobraćao je tramvaj između Subotice i Palića, tada omiljenog izletišta sve građanskijeg grada. Subotica nikada nije doživela takav procvat kao u tim „srećnim mirnodopskim vremenima“, kada je dobila svoju secesijsku, izrazito srednjoevropsku fizionomiju. Najvažnije turističke vrednosti Subotice potiču upravo iz tog perioda. Najveća Gradska kuća u Austro-Ugarskoj Monarhiji, monumentalna secesijska građevina koja po dimenzijama podseća na parlament, remek-delo je budimpeštanskih arhitekata Komora Marcela i Jakaba Dezsőa, izgrađena između 1908. i 1910. godine. Oni su projektovali i secesijsku Sinagogu. Zanimljivo je da je prvobitni plan bio namenjen Szegedu, gde je na konkursu osvojio drugo mesto, nakon čega ga je preuzela i realizovala subotička jevrejska zajednica.
Izuzetno lep primer mađarske secesije je Raichl-palata (1903–04), koja danas služi kao prostor za likovne izložbe. Na centralnom Korzou nalaze se i druge vredne secesijske zgrade, uz koje se skladno uklapaju moderne fontane obložene Žolnai keramikom (Zelena i Plava fontana). Značajne su i crkvene građevine: Franjevačka crkva i samostan iz prve polovine 18. veka, Katedrala Svete Terezije (1773–97), kao i srpska pravoslavna crkva u gradskom naselju Aleksandrovo. Gimnazija ima značaj u istoriji književnosti – njen direktor od 1901. do 1919. bio je Kosztolányi Árpád; ovde je pohađao školu njegov sin, pisac Deže Kosztolanji, koji je zbog sukoba sa jednim profesorom maturirao u Szegedu. Za Suboticu je vezan i njegov rođak, pisac Geza Csath.
Osam kilometara istočno od grada nalazi se Palić, koji je na prelazu vekova postao poznato banjsko i turističko mesto. Lekovita svojstva vode i mulja jezera, smeštenog u polumesecastoj udolini, otkrivena su još sredinom 19. veka, ali je većina objekata podignuta početkom 20. veka. Na ulazu u park koji vodi ka jezeru uzdiže se Vodotoranj, simbol letovališta, takođe delo Komora i Jakaba u secesijskom stilu sa motivima transilvanske drvorezbarske ornamentike. U sličnom stilu izgrađeni su i Velika terasa (Vigadó) i Žensko kupatilo.
Naselje obiluje lepim vilama, među kojima se izdvajaju Lujza-vila i Bagolyvár. Na plažama jezera posetioci mogu koristiti brojne usluge, a sadržajan boravak pruža i Zoološki vrt na Paliću, koji radi više od šest decenija i godišnje primi preko 130.000 posetilaca. U središtu park-šume nalazi se Letnja pozornica, gde se tokom leta, između ostalog, održavaju i programi Međunarodnog filmskog festivala.